پرنس از جا برخاست و رفت . چند سال بعد به او خبر دادند که آن پسرک از آن تخته سنگ یک مجسمه با شکوه از حضرت داوود ساخته است . مجسمه ای که هنوز هم جزو شاهکارهای مجسمه سازی دنیا به شمار می آید . نام آن پسر «میکل آنژ»بود !

اگر من جاي او بودم

همان يك لحظه اول،

كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان،

جهان را با همه ريبايي و زشتي،

به روي يكديگر ويرانه مي كردم.

ادامه مطلب

دست من خالی بود

دل من می ترسید

من گمان می کردم

تا همین جا کافی است

همه از عشق سخن می گفتند

زمزمه می کردم

پل که پشت سر من می ریزد...

پس چرا باید رفت؟؟؟

روز و شب غصه من

 ابر بارانی فردا بودش

چتر من باز نشد...

لطف باران که نذاشت

گریه ی تلخ مرا گوش کنند

همه ی دلخوشی ام

چند خطی شعر است

من کمی دلگیرم

همه ی ادم ها به دلم می خندند

همه سنگی دارند

که نشان می گیرند

قلب یکدیگر را

غیبت من شاید از سر دلتنگی است

چند سالی است که من منتظرم

پشت در جای دو کفشی مانده

زمزمه می کردم

پل که پشت سر من می ریزد...

پس چرا باید رفت؟؟

 تا وقتي قلب عريان کسي را نديدي بدن عريان
خودت را نشان نده هيچ وقت چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد
گريان مکن قلبت را خالي نگاه دار اگر هم روزي خواستي کسي را در قلبت جاي دهي
سعي کن که فقط يک نفر باشد و به او بگو که تو را بيشتر از خودم و کمتر از خدا
دوست دارم زيرا که به خدا اعتقاد دارم و به تو نياز

دلم به تاخت برو! نفس در سینه زندانی است، آزاد شو و بگذار پرنده روح، بال و پر زنان از شاخه های طرب، دل دل کنان بپرد.

 سلام

ای آنکه میبینی مرا

از پشت شیشه

بگو درد دلت

با من همیشه

منم آن درد تو

خواهی نخواهی

چه گویم

من گنه هستم

کجایی؟؟؟؟؟

اگر خواهی که

فردوست دهد جان

مرا اندر تگ پستی

رها ران

الا ای ((آشنا))

ای یار دیرین

سخن کم کن

تو را آخر چه با این.

تقدیم به تو .



(شعر = علی هاشم پور)

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم

 تا دوست را به ياري نخوانيم،

براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند

طعم توفيق را مي چشاند

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است

در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند

 ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است

" تنها" بودن ، بودني به نيمه است

و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم

دکتر علی شریعتی

                 گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست ؛

                 گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم ؛

                 وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ؛

                 طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم ...

همیشه دستانم به دنبال فشردن دستی است

شاید در پی عشق است

و یا از پی محبت کردن بی قرار است...

چه خوب می شد اگر دستکشی داشتند

تا نه گرمای دستی را تجربه می کردند که بی قرار عشق شوند

و نه در اوهام خود غرق محبت کردن می شدند!

آخر می دانی؟! دستانم عقل ندارند فقط حس دارند

بیچاره ها گمان می کندد هرچه خود می دانند کافی است

نمی دانند که دیگران هر دستی که بسویشان دراز می شوند را دستان محبت نمی دانند